Unosi za: Arhiva za 2006/09

Najlakši put do relativno kvalitetne i sveže dokumentacije je korišćenjem pravilno formatiranih komentara unutar samog koda. Dokumentacija može biti up-to-date bez mnogo cimanja samo uz malo discipline pošto je uvek programeru pred očima i lako ju je lako održavati.

Primer jednog takvog inline komenatara za PHP:

* Check if specific page is first page
* @param integer $page Page that need to be checked. If
*   value of this param is NULL current page will be used
* @return boolean
function isFirst($page = null) {
  $page = is_null($page) ? $this->getCurrentPage() : (integer) $page;
  return $page == 1;
} // isFirst

Jednostavno. Sve ide samo od sebe kad se nauči par pravila i stekne navika pisanja ovakvih kometnara (ako koristite neki napredniji editor koji podržava code template onda editor može da odradi skoro sav dosadan posao za vas).

Ovako spremljena dokumentacija se pomoću specijalizovanih alata lako prebacuje u čitam i ulinkovan oblik. Standardan alat za izvlačenje dokumentacije iz PHP koda je phpDocumentor, a ako vas zanima kako izgleda generisana dokumentacija na ovoj stranici imate gomile linkova ka dokumentcijama "živih" PHP projekata koje su generisanje pomoću ovog alata.

Sve je to jako lepo, ali meni smeta par stvari. Prva i osnovna je što uz phpDocumentor ne dolazi ni jedan set templatea za koji se može reći da je dovoljno jednostavan i čitak da bi ljudi stvarno čitali generisanu dokumentaciju. Sve mi deluje previše nabacano, a developeri kao da su se trudili da akcentuju nebitne stvari. Dokumentacija je maksimalno nepregledna, prostor loše iskorišćen, a podaci koji su prikazani su u prevelikom broju slučajeva jednostavno nebitni i smetaju čoveku da dođe do stvarno vrednih informacija.

Primer čitke i pregledne API dokumentacije izvučene iz koda možete videti kod Rails API dokumetnacije. Vidi se da je u istu uloženo dosta truda, a sam layout dokumentacije je dovoljno pregledan (ako izuzetmo gomile frameova sa strane, to je moglo mnogo lepše da se reši).

No dobro, na svu sreću phpDocumentor podržava definisanje custom seta template (opet malo nesrećan način definisanja tempaltea) tako da ću najverovatnije sesti i napraviti sopstvene kad bude bilo potrebe da generisane dokumentacije i javno pokažem.

Zаpočnеm dаnаs sа drugаrom rаzgovor prеko MSN-а nа sinovljеvom kompu (Vindouz) i rеkoh, idеm dа prеđеm kod mеnе nа mаšinu dа nаstаvimo. Sеdnеm zа moju fеdoru, potеrаm aMSN, kаd ono „šipаk“. Nеćе dа sе pokrеnе. Potеrаm moju izvеdbu aMSN-а (sа ukompаjlirаnom podrškom zа umеkšаnе fontovе u Tcl/Tk) i dočеkа mе riznicа gеršаkа:
[urke@urosevic ~]$ /opt/bin/amsn
Error in startup script: unknown color name "white"
(processing "-background" option)
invoked from within
"text $ -background white -width 60 -height 30 -wrap word -yscrollcommand "$window.ys set""
(procedure "::pluginslog::draw" line 10)
invoked from within
invoked from within
"if { $initialize_amsn == 1 } {
(file "pluginslog.tcl" line 205)
invoked from within
"source pluginslog.tcl"
("uplevel" body line 22)
invoked from within
"uplevel \#0 {

source ctthemes.tcl
source progressbar.tcl ;# Progressbar Megawidget
source migmd5.tcl
source des.tcl ;# DES encryption
source s..."
(procedure "reload_files" line 2)
invoked from within
(file "/opt/bin/amsn" line 224)
Hmmmm... zbunj! Grеmlini, zаšto vаs jе čikа Mаrfi bаš sаdа poslаo kod mеnе?!

Prvа loptа - zеznulа jе nеkа nаdogrаdnjа nеkog od pаkеtа koju sаm rаdio yum-om protеklih dаnа (pošto aMSN nisаm pаlio nеkoliko dаnа unаzаd). Skinеm i originаlnе FC5 Tcl/Tk i aMSN pаkеtе, skinеm i mojе pаkеtе, ponovo ih rеkompаjlirаm i nаprаvim novi sеt, instаlirаm, pokrеnеm, opеt istа grеškа. Pomislim, moždа jе do vеrzijе 0.96RC1 aMSN-а, pа kompаjlirаm vеrziju 0.95, аli isti đаvo. Smаrаo sе i prijаtеlj Igor sа mnom oko ovogа, dаvаo mi prеdlogе štа dа probаm i kаko dа otkrijеmo bubu, аli ništа. aMSN sе nе dа zbuniti.

A dobro, postаvim dobro koncipirаno pitаnjе mom drugаru Guglu i on mi u sеtu odgovorа ponudi i onаj prаvi.

EVO REŠENjA! Prе nеkoliko dаnа, kаd sаm nа brzinu štеlovаo TV izlаz u xorg.conf-u, ubаcim i liniju:
Nа aMSN forumu pronаđеm odgovor nа pitаnjе kojе sе odnosilo nа problеm sličаn momе, i ispostаvi sе dа jе tа linijа onа kojа prаvi pomеtnju. Zаkomеntаrišеm jе, rеstаrtujеm X sеrvеr, pokrеnеm aMSN, et voila! Rаdi!

Memory Foundations

I arrived by ship to New York as a teenager, an immigrant, and like millions of others before me, my first sight was the Statue of Liberty and the amazing skyline of Manhattan. I have never forgotten that sight or what it stands for. This is what this project is all about.

When I first began this project, New Yorkers were divided as to whether to keep the site of the World Trade Center empty or to fill the site completely and build upon it. I meditated many days on this seemingly impossible dichotomy. To acknowledge the terrible deaths which occurred on this site, while looking to the future with hope, seemed like two moments which could not be joined. I sought to find a solution which would bring these seemingly contradictory viewpoints into an unexpected unity. So, I went to look at the site, to stand within it, to see people walking around it, to feel its power and to listen to its voices. And this is what I heard, felt and saw.
The great slurry wall is the most dramatic element which survived the attack, an engineering wonder constructed on bedrock foundations and designed to hold back the Hudson River. The foundations withstood the unimaginable trauma of the destruction and stand as eloquent as the Constitution itself asserting the durability of Democracy and the value of individual life.

We have to be able to enter this ground while creating a quiet, meditative and spiritual space. We need to journey down, some 30 feet into the Ground Zero Memorial site, past the slurry wall, a procession with deliberation.
The foundation, however, is not only the story of tragedy but also reveals the dimensions of life. The Path trains continue to traverse this ground now, as before, linking the past to the future. Of course, we need a Museum at the epicenter of Ground Zero, a museum of the event, of memory and hope. The Museum becomes the entrance into Ground Zero, always accessible, leading us down into a space of reflection, of meditation, a space for the Memorial itself. This Memorial will be the result of an international competition.
Those who were lost have become heroes. To commemorate those lost lives, I created two large public places, the Park of Heroes and the Wedge of Light. Each year on September 11th between the hours of 8:46 a.m., when the first airplane hit and 10:28 a.m., when the second tower collapsed, the sun will shine without shadow, in perpetual tribute to altruism and courage.

We all came to see the site, more than 4 million of us, walking around it, peering through the construction wall, trying to understand that tragic vastness. So I designed two ramps, one from Liberty Street running along the great slurry wall and one from Greenwich, behind the waterfall to the southern edge of the site. Now everyone can see not only Ground Zero Memorial site but the resurgence of life.
The exciting architecture of the new Lower Manhattan Rail station with a concourse linking the Path trains, the subways connected, hotels, a performing arts center, office towers, underground malls, street level shops, restaurants, cafes; create a dense and exhilarating affirmation of New York.

The sky will be home again to a towering spire of 1776 feet high, the Antenna Tower with gardens. Why gardens? Because gardens are a constant affirmation of life. A skyscraper rises above its predecessors, reasserting the pre-eminence of freedom and beauty, restoring the spiritual peak to the city, creating an icon that speaks of our vitality in the face of danger and our optimism in the aftermath of tragedy. Life victorious.

Daniel Libeskind
New York
Febuary, 2003

The tower, to be a centerpiece of the rebuilding plan for the World Trade Center site, is to rise 1,776 feet (541m)-- a nod to the year the United States declared its independence. The height was originally proposed a year ago by architect Daniel Libeskind, since designated the site's master planner.
In addition, a broadcast antenna attached to the tower is to bring the structure's total height above 2,000 feet.
The tower's angular shape and appearance has been altered as a result of Libeskind's work with David Childs, the architect for real estate developer Larry Silverstein, the trade center leaseholder who aspires to replace all 10 million square feet of commercial space lost in the September 11, 2001, terrorist attacks.
The intentional crashes of hijacked passenger jets leveled the 110-story twin towers and five smaller buildings, and killed 2,752 people.

5 years after the tragedy of 9/11 world is not a safer place Mr. President!
Of course it was a freaking tragedy, I really do feel for the victims, and I don’t hate Americans I’m just criticising their bloody government. I mean, which is worse? Screwing an intern or screwing the country? After the terrorist attack on World Trade Center, World stood behind America ( We are all Americans) and their aggression in Afghanistan but they have spoiled it with Iraq (there were no weapons of mass destruction, not even beneath Saddam’s bed) and Guantanamo (talking about human rights) and they’re doing it again in Lebanon. Bush and his son are like dumb and dumber, there are more Bin Laden wannabes now than 5 years ago and I don’t even want to speak about that slimy pet dog of his (yes Blair). Uncle Sam is a freak! Don’t listen to him, you’re not the “good guys” it’s just not that simple. What are you gonna do next? Nuke the Iran? Then what?
Uprаvo „prеlistаvаm” е-knjigu „Digital Photography Hacks” i dobro sе nаsmеjеm uvodu u 21-vi sаvеt, koji glаsi ovаko:

Quote:Zаšto sе dеšаvа dа kаd god morаtе dа sе fotogrаfišеtе zа ličnu kаrtu, nа fotogrаfiji morаtе dа ličitе nа kriminаlcа ili tеroristu? Ponеkаd jеdnostаvno nеmаtе izborа, kаo što jе slučаj sа vozаčkom dozvolom (ili fotogrаfisаnjеm zа okružni zаtvor). Ali kаdа dođе vrеmе fotogrаfisаnjа zа pаsoš, možеtе dа upotrеbitе sopstvеnе fotogrаfijе, što vаm i prеporučujеm.

Nаsmеjаlo mе ovo „nа fotogrаfiji morаtе dа ličitе nа kriminаlcа ili tеroristo”. Znаm bаr dеsеtаk ljudi koji nа fotkаmа u ličnoj kаrti izglеdаju uprаvo tаko, kаo dа su fotogrаfijе ukrаdеnе sа potеrnicе. Dа zlo budе vеćе, ni mojа u novoj ličnoj kаrti nijе mnogo boljа. Dobro, nеkimа tе fotogrаfijе izglеdаju i kаo dа su skinutе sа umrlicе, pа u zаjеbаnciji kаžеmo „mrtvi sе lеpši sаrаnjuju”.

Pа sаd mаlo rаzmišljаm, kаd god sаm trеbаo dа sе slikаm zа nеki dokumеnt, rаdio sаm to nа brzinu, u žurbi, i koliko god sе trudio dа ispаdnеm kаo u prirodi, uvеk tе fotogrаfijе ispаdnu nаjodvrаtnijе. Što brе ti fotogrаfi nе nаštеluju tе njihovе skаlаmеrijе, kаd vеć toliko koštа (rеcimo, mеnе jе fotogrаfisаnjе zа ličnu kаrtu u jаnuаru ovе godinе koštаlo 300 dinаrа), i nаprаvе ljudе dа ličе bаr nа ono nа štа ličе u prirodi? Svе nеšto blеdo, isprаno, vučе nа zеlеno ili crvеno, zrnаsto ili zаmućеno, kаo dа sе trudе dа tа fotogrаfijа zа dokumеnt ispаdnе što gorе.

Jеdvа čеkаm dа sе promеnе ovе ličnе kаrtе, ili ću biti primorаn dа „izgubim” ovu stаru novu dа bih izvаdio novu novu sа аuto portrеtom.

Ajd odoh dа čitаm dаljе ovu knjigu :)

UNIX i Linux
U nesvakidašnjem potezu (barem na ovim našim prostorima) moj prijatelj i kolega, Dragan Pleskonjić, stručnjak za operativne sisteme i sigurnost, je svoju knjigu:

Operativni sistemi: UNIX i Linux

dao javnosti kao besplatan download (na gornjem linku je detaljan sadržaj knjige kao i link za preuzimanje).

Pokriveno je mnoštvo oblasti: istorijat, pregled Unix/Linux operativnih sistema, uređaji, sistemi datoteka, shell, Midnight Commander, rad sa mrežom, rad sa štampačima, arhiviranje i backup, itd.

Knjiga je zaista dobra i ako vas ova oblast zanima, preporučujem skidanje, i naravno kupovinu papirne verzije -) (tj. ja recimo zaista dobre knjige na kraju kupim i u papirnom obliku, bez obzira da li ih imam u elektronskom obliku).

Filmove Adama Sandlera obično gledam na preskok, ili leđima okrenut televizoru dok kuckam po tastaruri. Ne i “Klik”. Na izgled i na prvi pogled laka komedija za nedeljno veče.

Click Movie

Na drugi, treći i svaki sledeći: malo više od zabave, mali podsticaj za vas, možda način da porazmislite o kolotečini svakodnevnoj.

Ovo je flim za vas, za ovisnike o poslu, meni sličnim ) , za programere, za web dizajnere, za menadžere, vođe projekata, CTO, CEO i ostale skraćenice, za sve kojima je dan kratak i uvek ima još nešto za posao, uvek “samo još ovaj projekat” …

Ubacite u vaš Outlook, Google kalendar, fancy telefon, PDA, Qtec, rokovnik, neka vaša sekretarica zapiše da vas neće biti dva sata; izaberite omiljeni bioskop, zgrabite vašu voljenu ili vašeg voljenog, ušuškajte se u visoke stolice i umirujući mrak i gledajte.

Uživajte u lakoj komediji i smehu. Gledajte do kraja - možda (i) kod vas ovaj film nešto promeni, makar za veče, nedelju ili sledeći vikend.

Pogledajte “Klik”. Vredi.

A ja? Ja sad gasim računar, da uz čašu crvenog vina pored Maje završim veče; biće vremena i za mail i za posao; ponedeljak je tu na pragu.

Jedan od stripova na Mreži koje redovno pratim je Dilbert. Iako je to baš geek (= programerski) strip, sa temama sa kojima se svaki programer sreće ma gde i ma za koga da radi, promenljivog kvaliteta epizoda, s vremena na vreme izlete pravi biseri o životu -)

Jedan takav biser o muško-ženskim odnosima je od danas:

Dilbert za 10. septembar 2006

“Uspeh je srećno osećanje od trenutka kada nešto uradiš do trenutka kada ženi kažeš šta si uradio”

-) -) -)

(celu današnju epizodu možete pogledati ovde:

Kada sam već u takvom seksističkom raspoloženju (devojke, drugarice, žene - izvinite -) ) preporučujem vam obavezno da pogledate i epizodu o oblačenju:

Moda i oblačenje - dva pogleda -)

Danas sam naleteo na najdivniji i najiskreniji blog na domacoj sceni. Zove se mrvicin blog i nije mnogo posecen (kao npr moj)... a mozda je tako i bolje jer to je mrvicin svet, tako nezan i mlad...

Ukratko, student matematike je zakasnio na predavanje i na tabli video dve jednačine. Pošto je kasnio i nije znao ništa o njima pošao je od pretpostavke da je u pitanju domaći zadatak i jednostavno ih prepisao. Na kraju je otišao kod profesora, izvinio se jer mu je trebalo nešto duže da reši domaći jer su problemi bili malo teži nego obično i predao rad.

Zanimljiva stvar je u tome što te jednačine nisu bile domaći već stari statistički problemi koji do tada nisu bili rešeni, a koje je profesor naveo kao primer.

Najzanimljivija stvar u celoj priči je što je u pitanju stvaran događaj o kome se znaju sve pojedinosti, a koji je malo okićen prešao u urbanu legendu. Student koji rešio dva problema je George Bernard Dantzig, a više detalja o svemu ovome možete pročitati ovde.

Btw, meni se ova priča jako svidela jer tačno pokazuje koliko određena saznanja o problemu utiču na način na koji ga (ne) rešavamo.

blogodak blog


Blogodak je vaš pogled na domaću blogosferu. Prijavite se i napravite sopstvenu listu blogova koje pratite.

O projektu



Duhovi iz Palmotićeve 37