Blogodak - srpski blogovi na jednom mestu

Čitam ponekad u Blicu one strane gde ljudi traže pomoć obično za decu kojima je potrebna operacija pa prikupljaju dobrovoljne priloge, i ponekad i sam pošaljem koliko mogu, (ali to nije ono što hoću da kažem ), međutim pre neki dan čitam o još jednom takvom detetu gde su ispod stavili spisak dobrotvora, [...]

Čitam ponekad u Blicu one strane gde ljudi traže pomoć obično za decu kojima je potrebna operacija pa prikupljaju dobrovoljne priloge, i ponekad i sam pošaljem koliko mogu, (ali to nije ono što hoću da kažem ), međutim pre neki dan čitam o još jednom takvom detetu gde su ispod stavili spisak dobrotvora, [...]

Mimo svih običaja, proslava 15 godina od mature generacije školske ‘90/’91 bila je 16. septembra u restoranu “Aleksandar”.

Obzirom da nikad, na žalost, nismo bili neka druželjubiva generacija (nisu svi bili čak ni na maturskoj večeri sada već daleke ‘91 godine), na ovogodišnjoj proslavi bilo nas je svega 35, Što je nešto malo preko trećine broja učenika koji su te godine završili Gimnaziju, kao prva generacija te škole posle tzv. Šuvarke.

Ko doš’o - dobrodoš’o a ostali kako god hoće ili misle da treba. Mi smo mislili da treba baš ovako.

Žao mi je samo zbog nekih ljudi koji su stvarno želeli da dođu ali su ih neke druge društvene obaveze u tome sprečile. Kako god, videćemo se, ako ne ranije, za pet godina, možda na nekom drugom mestu ali isto ovako lepo raspoloženi.

Najbolji način na koji sam naleteo da instalirate IE7 Release Candidate 1 u standalone mode-u. Brzo i jednostavno, pa ako imate potrebu za zasebnom instalacijom i ne želite da “pregazite” IE6 a opet želite da vidite kako se sajt ponaša u verziji 7, pogledajte ovo rešenje.

teče druga nedelja montaže. radimo nice'n'easy, bez pritiska dok god je moguće (nadam se do samog' kraja). u nedelju več smo ciko i ja čak zašli do laze telečkog, da obiđemo staze svog detinjstva. sve je lepo i popločano, jedino što nema ljudi. da l' što je nedelja ili iz drugog razloga, pitanje je sad'. jednog od narednih par dana zvanično počinje jesen, iako je u novom sadu već uveliko u toku. u petak je počeo i dugo najavljivani srpski 'big brother'. kod nas je, naravno, naslov preveden u 'veliki brat'. prijatno sam iznenađen odabirom ljudi, usuđujem se ustvrditi da je ekipa zanimljivija nego u prva dva izdanja hrvatske verzije (koju je sada nemoguće pratiti jer je hrvatski 'rtl' zabranjen za vreme emitiranja ove emisije). all in all, radim na filmu koji će po svemu sudeći biti spreman za premijeru 20. ili 21. oktobra.

U okviru programa 41. smotre jugoslovenske umetnosti (da, da, još uvek se tako zove…) „Mermer i zvuci“, 12. septembra 2006. godine, Narodno pozorište iz Beograda je gostovalo sa predstavom „Laža i paralaža“ .

        Predstavu je režirao Jug Radivojević a glavne uloge su igrali Milan Gutović i Nataša Ninković.

 

        Na radost poštovalaca pozorišne i umetnosti uopšte, sala dvorane „Park“ bila je ispunjena skoro do poslednjeg mesta. Ruku na srce, sva mesta i nije moguće zauzeti jer je najmanje 10% stolica polomljeno ili uništeno dovoljno da na njih ne može da se sedne, ali je ipak bilo puno.

 

        Glumci su u potpunosti opravdali brojnost i očekivanja publike, pa je to bilo jedno lepo veče uz smeh. Sterija je ukazao na naše mane i različite sposobnosti koje se ne menjaju vremenom.

 

        Prijatno iznenađenje za mene lično je bila Nataša Ninković, koju sam prvi put gledala u pozorišnoj predstavi. Stekla sam utisak da je baš dobra glumica kojoj se na licu vidi svaka promena zahtevana ulogom, za razliku od mnogih TV serija ili filmovima u kojima mi je delovala prilično hladno i odsutno.

 

        Još jednom, bravo. I gostima a i publici.

Tags: photoblog, rakovac

Krajem avgusta, pozvana je HMP da izađe na teren, u jedno od okolnih mesta Novog Sada. Kao što znate, okolna mesta su pokrivena sa po jednom ekipom na određenom terenu. Poziv je upućen od strane komšinice : „ Moja komšinica, baka, ne oseća se dobro već nekoliko dana, ona je sama sa sinom, a nemaju telefon , siromašni su pa su zamolili mene da pozovem lekara. Ona je teško pokretna, imala je

Pariz - dan1; pravo sa aerodroma u ofis, ofis kao iz "devils advocate", uspesan sastanak, kafa sa sefom, veoma zadovoljnim posle uspesnog sastanka, hotel, miris misomora i prozori koji se ne otvaraju u sobi od 200 evra, pogled govno sa 16og sprata, uvece gospodjica Fei me ceka u Palais de Tokio, ja mislila nece me puste jer sam u farmerkama a tamo sve mali francuski klosarcici, setnja po George V, malo window shopinga (50cents bi reko "thats hot"), onda 2 sata zarobljeni u parfimeriji zbog provale oblaka, na kraju gospodjica Fei i ja se bacamo na haubu nekom taksiju i ja srecno stizem do hotela, gde ispijem jos par casa vina i odem da spavam.

Pariz - dan2; kasno budjenje, odlazak do Invalida, peske preko mosta Aleksandar III, prolazak poreg Grand Palais-a, kafa i sendvic u obliznjem kafeu, opusci tompusa na trotoaru, svi puse, krace smaranje na radnoj grupi za mergers and acquisitions (ili ti "murders and executions") gde su naravno otkrivali toplu vodu, ali sa lunch paketom iz La Duree (ko zna, zna - ni ja do skoro nisam znala, ali o tome naknadno), primetimo mladog nemca savrdenih predispozicija, onda mala setnja "po kraju" oko Avenue Montegne, i tu negde, na kraju se pogubim i izadjem tri mosta nize, onda ne-dobrovoljno pesacim do iza Ajfelove kule i konacno uhvatim metro sa sve spicastim cipelama i nekoliko zuljeva, nazad u hotel, stigo Mr D, spremanje, peglanje kose, odlazak u Olympiu, na spektakl koji je super bio spremljen ali malo predugo trajao, onda koktel sa sushi majstorima i gomilom sampanjca, ovo prvo preskocim u sirokom luku, za ovo drugo zaboravim na upozorenje "consomer avec moderation", vece traje, svi su lepi, svi su ljubazni i srdacni, divne fizionomije, divni recnik kojim se obracaju, upoznavanje sa par partnera, ispijanje more shampanjca, kretanje u Buddha Bar ili Bain Douche koje se zavrsi na klupici na kojoj sam se izula, moje noge su heroji.

Pariz - dan3; opet kasno budjenje, busevi otisli, dorucak se zavrsio, ja gladna i zedna, metro do Madlene, setnja po Place Vendome, Van Cleef i Arpels se renovira, morali da svratimo u Boucheron (ha ha ha), kafa u bistrou, gasenje cigare o pod, odlazak na Neuilly, u parc de Bagatelle, barbeque with style, beli carsafi na travnjaku iza vile, na meniju losos i krabe, previse vrsta sireva i vina, kako se odluciti, onda povratak u svet, odlazak u Marai, nalazimo se sa gospodjicom Fei sa malo vise zakasnjenja, setamo se po najdivnijem kraju, svi su lepi, svi su super, svi su nekako tres parisien, vise me cak ni ne nerviraju, sedimo u kafeu Tresor, svraca drugar Mr D-ja, simpaticni Sederic, ja dobijam iznenadni nagon za sopingom, kupujem neke fenomenalne gluposti za pokucstvo (Huljo, stigao je tea bag disposer! now be may exhale!), nazad u hotel samo da bi opet otisli do Concordea, nalazimo se ispreh Hotel de Crillon, odemo do Buddha Bara, grozota, turisticka navlakusa, bezimo na Saint Germain, posle malo hoda nalazimo prihvatljivo mesto, i sto se oslobadja posle malo cekanja, svi su i dalje lepi, prijatni za gledanje, sarmantni, neoptereceni, nasmejani, pijemo vino i grickamo crni hleb sa prsutom, odlazimo i navatamo taxi na mufte.

Pariz - dan4; iseljavamo se iz hotela na obodu grada i doseljavamo se u srce grada, pogled od milion dolara, zivela Republika! jednakost, bratstvo, sloboda - kad cemo mi to shvatiti, nastupa zabrana razgovora o temama na B osim ako nije Bobourgh, pijemo kafu na Place de Vosges, uz soft jazz, setnja po Marai-u, odlazak u Louvre, gleda se samo probrano - ovaj put Egipat i neki od velikih slikara, Noces de Cena deluje kao da je falsifikat velikog Veronezea, vecina slika ima na sebi neko staklo tako da covek i ne moze tacno da vidi sve sto bi zeleo, napokon Karavadjo, nazalost samo 4 slike su izlozene, ali tu je Pokop Bogorodice, Ipod na usi, Creap od Radioheada i uzivancija, pusenje cigare ispred piramide, celo popodne u Cafe du Fumoir, da li treba opet da pisem da su svi lepi?

Time: You recently invited President Bush to a televised debate. If he were sitting where I am sitting, what would you say, man to man?

Ahmadinejad: …I gave some recommendations to President Bush in my personal letter, and I hope that he will take note of them. I would ask him, Are rationalism, spirituality and humanitarianism and logic - are they bad things for human beings? Why more conflict? Why should we go for hostilities? Why should we develop weapons of mass destruction? Everybody can love one another.

Time: Does Iran have the right to nuclear weapons?

Ahmadinejad: We are opposed to nuclear weapons. We think it has been developed just to kill human beings. It is not in the service of human beings. For that reason, last year in my address to the U.N. General Assembly, I suggested that a committee should be set up in order to disarm all the countries that possess nuclear weapons.

Time: How far will Iran go in defying Western demands? Will you wait until you are attacked and your nuclear installations are destroyed?

AhmadInejad: Do you think the u.s. administration would be so irrational?

Time: You tell me.

Ahmadinejad: I hope that is not the case. I said that we need logic. We do not need attacks.

Time: Are you worried about an attack?

Ahmadinejad: No.

The first message was routine enough: a "Prepare to Deploy Order" sent through Naval communications channels to a submarine, an Aegis-class cruiser, two minesweepers and two minehunters.

The orders didn't actually command the ships out of port; they just said be ready to move by October 1.

A deployment of minesweepers to the east coast of Iran would seem to suggest that a much discussed, but until now largely theoretical, prospect has become real: that the U.S. may be preparing for war with Iran.

But superpowers don't always get to choose their enemies or the timing of their confrontations. The fact that all sides would risk losing so much in armed conflict doesn't mean they won't stumble into one anyway.

So what would it look like? Interviews with dozens of experts and government officials in Washington, Tehran and elsewhere in the Middle East paint a sobering picture: Military action against Iran's nuclear facilities would have a decent chance of succeeding, but at a staggering cost.

No one is talking about a ground invasion of Iran. Too many U.S. troops are tied down elsewhere to make it possible, and besides, it isn't necessary. If the U.S. goal is simply to stunt Iran's nuclear program, it can be done better and more safely by air.

An attack limited to Iran's nuclear facilities would nonetheless require a massive campaign. Experts say that Iran has between 18 and 30 nuclear-related facilities. The sites are dispersed around the country -- some in the open, some cloaked in the guise of conventional factories, some buried deep underground.

A U.S. strike would have a lasting impression on Iran's rulers. U.S. officials believe that a campaign of several days could set back Iran's nuclear program by two to three years. Hit hard enough, some believe, Iranians might develop second thoughts about their government's designs as a regional nuclear power.

Given the chaos that a war might unleash, what options does the world have to avoid it? One approach would be for the U.S. to accept Iran as a nuclear power and learn to live with an Iranian bomb, focusing its efforts on deterrence rather than pre-emption.

The risk is that a nuclear-armed Iran would use its regional primacy to become the dominant foreign power in Iraq, threaten Israel and make it harder for Washington to exert its will in the region. And it could provoke Sunni countries in the region, like Saudi Arabia and Egypt, to start nuclear programs of their own to contain rising Shiite power.

Those equally unappetizing prospects -- war or a new arms race in the Middle East -- explain why the White House is kicking up its efforts to resolve the Iran problem before it gets that far. Washington is doing everything it can to make Iran think twice about its ongoing game of stonewall. Everyone has been careful -- for now -- to stick to Rice's diplomatic emphasis.

"Nobody is considering a military option at this point," says an administration official. "We're trying to prevent a situation in which the president finds himself having to decide between a nuclear-armed Iran or going to war. The best hope of avoiding that dilemma is hard-nosed diplomacy, one that has serious consequences."