Blogodak - srpski blogovi na jednom mestu

Goran, what have you been up to lately (new releases, concerts...)?

I have toured with my band in Mexico, Morocco, Spain etc and I have also played a lot with another jazzband that I´m a part of called Oddjob. We are going to record a new album in December and I have recorded an album with a ska band called Jobalites. We recorded 19 songs in one day. To be released beginning of next year. I´m also writing new songs for my next soloalbum.
 
Your debut album "Home" has been quite a success? Could you tell us alittle about your beginnings?

Don´t know what to say about this except that it took a while experimenting in the studio until me and David (producer) found out what it was going to sound like.

On the follow up, "Headspin" it seems that you moved a little from that post-Miles-electronica sound that was there on Home, and that you are closer to building your own, more authentic sound. How would you describe your music style?

Sorry, don´t know how to describe it.

Your father, Davor Kajfes, is also a jazz musician (coming from Croatia). Was he the reason you started to play trumpet in the first place?

Both my parents are musicians and  of course they encouraged me to start playing an instrument. I grew up with a lot of music at home. They both play piano so I wanted to play something different from that so I chose the trumpet.
 
Is Sweden a good place for a young jazz musician?

It is tough being a jazz musician anywhere in the world. You have to do a lot of different things to make your living. But anyway I think Sweden is a lot better than many other places.  Musically it´s a great climate for jazz in Sweden right now with many great musicians and bands.

In 2004 you have started your own recording company, Headspin Recordings. Is it still active?

For sure. It´s not a jazz label though. We release all kinds of music. The latest release was Dieter Schöön a couple months ago. You can see our releases on www.headspinrecordings.com.

Aside from the solo carrier, you are part of few musical projects. Could you tell us more about them...

Well....I play on many albums as a studiomusician, I write music for film and tv, as you already know I have my own record label, for the moment I play in bands like Oddjob, Nacka Forum, Jobalites, Eric Malmberg, Club Killers. I had a music club called Ugglan but not any longer and I´m going to record an album with a brassband.

When was the last time you visited Croatia?

Last year I was on holiday with my family on the Island of Brac. Great!

What are your plans for coming period(new album, tour...something else)?

Think I answered that in earlier questions...but first of all next week I´m going to Brazil to play. Oh yes!

Is there a chance to see you play soon in Belgrade?

I would love to but no plans right now!

Thank you very much for taking the time out to answer to our questions. We wish you all the best and hope to see/hear you soon. Have fun in Brasil!

Thank you Dusko! (same name as a great trumpet player!!)

***

Više o Goranu Kajfešu u našem uvodnom tekstu. 

Došlo vreme da ovaj naš serijal "Savršeno mesto za" pošaljemo u legendu... tačnije, u desnu kolonu.

U prethodnih godinu ipo dana videli smo zgodna mesta za usidriti jedrenjak, blogersko okupljanje, visiti naglavačke, ćevapčiće... Mogli bismo ovako i narednu godinu ili pet, ali - hej - mladi smo, progresivni, spremni za promene, za novo, protiv Koštunice, anti status quo, i zato, ukidamo "Savršeno mesto za..."!

Pogledajte još jednom ceo ovaj serijal (klikni ođe), a kad smo već kod photo streamova, podsetite se i fenomenalnog Proleća u Italiji, od ovog, ovaj, proleća.

Uskoro kreće novi serijal, pa se vidimo. To bi ujedno bio i kraj ovog introvertnog, yahtijevskog, posta. Pozdrav iz Beograda!

Zahvaljujući preporuci koleginice blogerke stigao sam do muzike Gorana Kajfeša. Ono sto sam čuo me veoma iznenadilo. Moderan, a ipak odmeren, na pola puta izmedju jazz motiva iz sedamdasetih godina prošlog veka i plesnih podijuma 21. veka, album "Home", Goranovo prvo studijsko solo izdanje, se kod mene odmah našao na repeat-u. Nakon par nedelja preslušavanja prvenca, stigao sam i do drugog solo albuma, "Headspin". Ovog puta, donekle pomeren od postMiles-electro zvuka sa albuma "Home", znatno stilski zreliji, bolje odsviran. Ali, ono što je stvarno upalilo sve moje lampice kod ove ploče je prepoznatljiv Goranov "genetski zvučni kod". Sure enough, muzičar hrvatskog porekla, i to jos sin jazz pianiste (Davor Kajfeš) ovog puta je u shaker dodao i tajni sastojak (vrlo moguće nesvesno). Naime, upliv muzike/ritmova Balkana je toliko suptilan da je svako povezivanje sa "balkanskim korenima" na ledu. Kakogod, ima to nešto što posebno radi na ovoj ploči. Saznao sam i da Goran polako sprema treći studijski album. Jedva čekam da čujem u kom smeru se razvija jedan od talentovanijih trubača mladje generacije evropskog jazza.

Osim solo projekata Goran je aktivan u okviru nekoliko sastava: Oddjob i Nacka Forum su verovatno najznacajniji, a svoj pečat je ostavio kao studijski muzičar na brojnim albumima svetskih muzičkih veličina. Osnivač je i vlasnik izdavačke kuće Headspin Recordings.

Intervju sa Goranom ćemo objaviti uskoro. 

Ako ste se jutros probudili u Beogradu, onda vam je sve jasno. Kiša je padala, pada, i padaće. Bilo bi idealno pustiti laku muziku i dan provesti čitajući nešto lepo i ugodno. Danas počinje i Sajam knjiga, te je to još jedan razlog za nominaciju ovog ponedeljka za Čitalački dan.

*** 

Gde su knjige, tu su i biblioteke, ili obrnuto, tako bi to trebalo biti, ali moje lično iskustvo je da između želje da zaboravim zapuštene i u vremenu zaostale biblioteke koje sam nekad morala da koristim, i dolaska onlajn biblioteka do nas, biram knjige bez biblioteka.

Ipak, evo dva detaljčića iz bibliotečkog života. U jednom tekstu iz februara ove godine objavljenom u Glasu javnosti gde se govori o bibliotekama u Srbiji, kaže jedan savetnik iz Ministarstva kulture: "Trudimo se da ravnomerno budu zastupljeni naslovi iz svih oblasti. Pre tri-četiri godine sve biblioteke su poslale spiskove potrebnih knjiga. Međutim, to se pokazalo nepraktično. Hteli su knjige koje građani najčešće traže, pa su se tako na tim spiskovima našle ekranizovane serije poput Kasandre."

 Tako, naravno, nije samo kod nas.

Evo, recimo, Estonija (koju volim da koristim kao slučaj za poređenje, pošto smo tako daleko i tako malo imamo očiglednih zajedničkih tačaka).

 U tekstu o estonskoj književnosti i literarnom životu nedavno pročitah:

 "Internet databases reveal that in extreme cases, village libraries hold 15 copies of Barbara Cartland on their limited shelf−space and not a single work by LeoTolstoy, not to mention the great names of Estonian literature. While almost all small local libraries subscribe to the gossip magazine Kroonika, the cultural journals Vikerkaar (Rainbow) and Looming (Creation) are indeed rare guests
on their shelves."

Takva situacija, naravno, ljuti estonske pisce i književno udruženje. Ali bibliotekari imaju svoje razloge:

"But the local librarians, tough and assertive ladies that they usually are, were not taken aback by the criticism. Public libraries are important centres of local social activity, they argued, and their financing depends to a certain extent on attendance. The task of the libraries is as much to meet the demands of readers as to shape them. Anyway, the egocentric, obscure, and obscene works of
contemporary Estonian authors are surely not the right stuff with which to bait visitors. The latter point, though not explaining the absence of world classics from many public libraries, does contain a grain of truth."

*** 

Kod nas je Narodna bibloteka godinama dodeljivala nagradu za najčitaniju knjigu godine u bibliotekama Srbije, no nakon što se došlo do toga da se nekoliko godina za redom ta nagrada dodeljuje Ljiljani Habjanovć Đurović nagrada je preimenovana u priznanje za najbolju knjigu u javnim bibliotekama Srbije. Objašnjenje direktora NBS je da bibliotekari ne žele da učestvuju u ulagivanju čitaocima, "u populizmu i demagogiji, slatkorecivosti i mitomanstvu, izmisljanju takozvanih korisnih obmana, ulagivanju i udovoljavanju predrasudama…"

***

Obavezno pitanje za kraj: Šta vi čitate i šta bi ste preporučili za dan kao ovaj? 

Malo je reći da je način distribucije albuma In Rainbows radikalno nov. Podjednako blizu komunizma i radikalnog kapitalizma, svako će za novi album platiti onoliko koliko želi. I to direktno bendu, bez posrednika. Za razliku od poznatog srpskog pitanja "a koliko drugi daju?" ili spiska sa brojkom doniranih maraka/evra pored, nema javnog uvida u plaćanje. To postavlja osnovu za još jedan fenomen, napon između plaćene cene i zadovoljstva koje ćete dobiti slušanjem: mnogi već komentarišu da im je krivo što nisu platili veću cenu! "I paid £5 and would hapily have paid a few more quid now I've heard it" Neil, London. 

Marketinška genijalnost koncepta distribucije leži delom i u činjenici da ce ovaj napon ići u korist benda, jer je In Rainbows možda i najbolje ostvarenje Radiohead-a do sada, a početkom decembra pojaviće se ekskluzivan In Rainbows paket, koji će sadržati ekskluzivno opremljeno izdanje na CD formatu, ploči, kao i bonus CD a paket će, za razliku od download paketa imati cenu, £40. Siguran sam da će mnogi fanovi lakše izdvojiti ovu nimalo naivnu sumu, sada kada su "izdali" bend plaćajući tako dobar album funtu ili dve. Nakon toga, početkom januara ´08 izlazi i regularno CD izdanje. Postoji još jedna kvaka, kvalitet download-a je 160kbps. Da li je to dovoljno za slušanje uvek produkcijski inovativnih Radiohead izdanja? Verovatno zavisi od toga koliko volite bend.

Ako ostavimo po strani priču o distribuciji albuma, In Rainbow je sasvim sigurno jedna od najznačajnih ploča koje sam imao prilike da čujem u poslednje vreme. Genijalno aranžiran, od početka do kraja, hrabro isproduciran album ostavlja utisak da su ga pravili pravi ljudi, od krvi i mesa, ljudi koji vole muziku i koji zapravo misle i osećaju to što sviraju i pevaju. Sve bliže sam uverenju da su Radiohead jedan od najvećih, ako ne i najveći bend današnjice. 

Da sam u međuvremenu postao sledbenik GTD metodologije, danas bih otvorio novi projekat i nazvao ga npr "Prebaci sve stare fotografije u digitalni format". Prva akcija bila bi prečešljavanje arhive i izbor slika i negativa koje treba skenirati (idealan večernji provod, posebno pridoda li se neko fino vino, i možda neki dvostruki live album ili šta-ti-ga-ja-znam).

Poenta je da ostale ubitačno dosadne, softverski/hardverski/vremenski izuzetno zahtevne korake možemo delegirati. Kome? Scan Cafe dot comu!

Ovi ljudi se ne šale, to say the least - na vrhunskim negativ skenerima digitalizovaće vam negative (koji su btw i najzgodniji za slanje) u 3000dpi, odstraniće štroku i ogrebotine, i sve to po ceni od $0.19 po frejmu. I to, što je najbolje, 50% poslatog i skeniranog materijala možete obrisati čim vidite da ne valja odnosno da Vam ne treba. Znači, za sto probranih fotografija platićete $19, što je tačno 13,5 EUR, odnosno malo preko 1000 dinara. Fotografije skeniraju u 600dpi za $0.27 po komadu. U cenu je uračunato i

Koga mrzi da unapred sortira i pretražuje, može jednostavno celu prašnjavu kolekciju da spakuje u kutiju i pošalje im, a ovi profesionalci će svaki snimak pažljivo - kao da je lično njihov - obraditi i ponuditi vam da ga uzmete ili bacite.

Ovo je biznis model nove generacije, više nego fer, i samo da sam u SAD, ne bih više ni sekunda razmišljao, nego bih već pakovao pošiljku...

Gost post: Zdravko Ranković 

U severoistočnoj Sloveniji, negde na putu od Maribora prema Murskoj Soboti, nas četiri novinska urednika iz Srbije zanoćili smo, po preporuci iz jedne otmene (ponavljam: otmene) drumske krčme, u pansionu «Petelin». Značenje tog naziva postalo je jasno kad smo se našli pred tim zdanjem: u sklopu istaknute firme bio je ucrtan – PETAO. Nošen utiscima od prethodnoga dana razbudio sam se pre svanuća. Za vreme te nesanice kukurikanjem se odnekud pet puta oglasio petao saopštavajući koliko je sati iza ponoći. Verovatno da je u šest sati ta elektronska naprava kukuriknula šest puta; mene je, pak, u međuvremenu pohodio kakav-takav san.
Na mnogobrojne primere slovenačkog osećanja za sitnice («koje život znače») nailazili smo na svim stranama Slovenije. U te sitnice valja ubrojati i nevelike tegle sa džemom, spremljenim u domaćoj radinosti, koji prodaju u onoj otmenoj drumskoj krčmi. I odlično domaćinovo vino što ga tamo popismo. Dakako, i do savršenstva uređen okolni prostor. Treba li reći i to da je okruženje te krčme besprekorno čisto iako je ona uz put kojim neprekidno tutnje ogromni kamioni i mnogi drugi četvorotočkaši.

A iz davnih odlazaka u tu zemlju u pamćenje su se, između ostaloga, urezale i klupe uz šumske staze za šetanje. I uz puteljke kojima se pešači kroz livade. Imalo ih je, i još ih ima, ne samo uz puteljke kojima se hoda po okolini znatnijih turističkih mesta već i po predelima za koje bi se reklo da su zabačeni. Uz svaku je, onda ali i sada, i korpa za otpatke. Koju neko uredno prazni, ma gde se te klupe i te korpe nalazile.

Gotovo sasvim su, međutim, nestali tzv. kozolci, nekada razastrti po čitavoj Sloveniji. Jedino po njoj, bar kad su u pitanju nekadašnji jugoslovenski prostori. (Reč je o napravama od drveta ili u kombinaciji drvo-beton na kojima se tamo sušila pokošena livadska trava.) Gotovo da nije bilo razglednice niti slikanog pejzaža a da se na njima nije našlo mesta i za te nevelike «građevine». U međuvremenu je preovladalo mašinsko pakovanje poluosušene trave u valjakaste bale, obložene plastičnim folijama i podvrgnute vakumiranju. Time je, u proteklih deceniju i po, koliko je trajalo moje neidenje u Sloveniju, skoro sasvim prestala potreba za kozolcima. Odveć proređene sad ih najčešće koriste kao pomalo neobične nosače za reklamne panoe.

Ova urednička četvorka će po lepom pamtiti noćenje u još jednom tamošnjem pansionu. Zove se jednostavno «Kovač», nalazi se u Radovljici. Svega četiri ili pet kilometara udaljen je od Bledskog jezera (oko četrdeset od Ljubljane), odmaknut je od glavnoga puta, u Langusovoj je ulici kojom prođe tek poneko putničko vozilo. Sasvim delim osećanje svojih saputnika da nam je tu po svemu bilo prijatnije, udobnije itd. nego u opatijskom hotelu sa pet zvezdica (gde je prenoćište tri puta skuplje). Kad god ubuduće budem odlazio u slovenačku zemlju, nastojaću da noćim u malovaroškim pansionima. Znatno niža cena toga počinka nije jedini razlog.

Inače, kad sam sredinom šezdesetih godina počeo da odlazim u Sloveniju, osim marljivosti njenih ljudi, njihovog osećanja za red i privrženosti prirodi, u drugom pogledu gotovo da nije bila ispred Srbije. I tamo se onda živelo odveć skromno. Mojstrana, po veličini približna mojoj Mionici, imala je među svojim žiteljima manje studenata nego li varošica uz koju sam odrastao. Poznavao sam porodicu sa osmoro (ili je bilo devetoro) dece, što je za naše prilike već bilo neverovatno. A moji prijatelji iz Jesenica, obrazovani i solidno situirani ljudi, nastanjeni u stambenoj višespratnici, sve do sedamdesetih godina vodu u bojleru su loženjem zagrevali što je onda, bar u Valjevu, bilo nezamislivo. Itd.
Razlika se, na moju žalost, neprestano uvećavala u njihovu (slovenačku) korist. Sredinom šezdesetih, da spomenem i taj primer, Kranjska Gora je imala svega dva hotela, a kad sam u njoj ponovo bio 1972. za nabrajanje već trebala dvocifrena brojka. Rado bih, i to što skorije, opet išao u Kranjsku Goru; nisam je video pune dve decenije.

Razlika između Slovenije i moje zemlje Srbije u drugoj polovini prve decenije 21. stoleća tolika je, što je na svakom koraku i očigledno, da mi se čini nedostižnom. Voleo bih, strašno bih voleo da nisam u pravu.  

***   

Veća slovenačka varoš 

Atoosa Rubenstein je osnovala Cosmo Girl magazin i bila urednica tinejdžerskog časopisa Seventeen. Onda je to napustila pre oko godinu  dana da bi razvijala  Alpha Kitty  Philosophy  samostalno, i to  na svojoj  My Space lokaciji i preko video klipova na You Tube. Dakle, ženska populacija od 16 do 35 godina je njena ciljna grupa i dalje, samo sada nema izdavača kao posrednika.

Pre nego što eventualno pomislite da isprobate nešto slično (ispraznost ovih projekata na stranu), imajte na umu da se njen muž bavi ozbiljnim biznisom i da su se nedavno uselili u stan od oko tri miliona dolara u Njujorku.

O Atoosinoj filozofiji, biznisu (a i stanu)  pišu i New York Times, Business Week i razne druge novine. Forbes joj je dao da sama razrađuje svoju filozofiju kroz kolumnu u tim novinama.

Njujorški trač blogovi imaju, međutim, daleko podmsešljiviji ugao gledanja. To im je delom definicija posla, a dobrim delom, prosto rečeno, opis situacije as it is.

Elem, o čemu se radi u sve ovome? Atoosa želi da se preko digitalnih medija bavi girl power  aktivnostima (for fun or business):

"Ms. Rubenstein said she is not thinking about business, only “play.” She said she is following her passions, experimenting with online media and meeting with artsy people with whom she hopes to collaborate (on what, she has yet to decide)...On her MySpace page, Ms. Rubinstein surveys her alpha kitties regularly, positioning herself to be an authority on young women and the Net. Her literary agent, Luke Janklow, is circulating a book proposal for “Alpha Kitty: I Made My Dreams Come True. Despite What The Haters Say, So Can You.” Another agent at Creative Artists Agency is promoting Alpha Kitty television, retailing and other online projects." 

 Da zaključim:

Za uspeh u online Alpha Kitty Philosophy (ili nečem srodnom)  potrebni uslovi su:

- Prethodni uspesi i poznato ime stvoreni kroz raniji rad

- Veliko i bogato tržište na kome ima mesta i za ovu vrstu delatnosti

- Bogati muž (žena/roditelji/velikodušna ujna)

Da li su to i dovoljni uslovi, videćemo. 

Georgette Vivienne, tako bi bilo moje skraćeno blog ime u dvadesetim godinama prošlog veka.
OK, da pojasnim. Ima kviz. Ukucate svoje ime, i oni vam izbace kako bi ste se zvali u 1920s. U čemu je poenta, ne znam, jel' to znači da su se u 'ludim dvadesetim' davala neka specifična imena (pa još i prezimena), nemam ideju. Uglavnom, ukucala sam 'Lara' oni su izbacili ovaj rezultat. Mogla bih reći da je od gomile testova i kvizova dostupnih na netu, ovaj među besmislenijim.
Čitanje o generaciji pisaca iz 20ih godina 20og veka koje su nazvali Bright Young People i kreatorima posebnog književnog pravca 'the party novel', navelo me na mali reserch o toj dekadi.
Ova ekipa je, u nečemu što je ličilo na manifest, o sebi i svom svetu rekla:

"Masked parties, Savage parties, Victorian parties, Greek parties, Wild West parties, Russian parties, Circus parties, parties where one had to dress as somebody else, almost naked parties in St John's Wood . . ." To su im bile bitne stvari.
Wikipedia ima zanimljivu opservaciju: Da su dvadesete, pedesete i devedesete godine prošlog veka imale nešto zajedničko, posebno u Americi. To je, pre svega, ekonomski prosperitet. No, dok su dvadesete i devedesete bile liberalne, pedesete su bile uglavnom konzervatizvne. U Evropi, dvadesete su bile komplikovanije. Amerikanci su ih nazvali još i Roaring Twenties.
Mi smo ih pominjali u tekstovima o beogradskom privatnom životu, a i o američkom privatnom životu, opisanom kroz knjigu "Nedelja ujutro". I na You Tubu ima raznih filimića, bave se i privatnim i umetničkim i javnim životom, meni je sladak ovaj koji počinje pitanjem: "So granny, what did you do  when you were a girl?"
Ne znam kako nanny, ali moja poseta jednom dekadentnom jazz klubu iz 20ih završila se ozbiljnom sistemskom greškom. Registrovala sam se u Second Life (da vidim kako izgleda i to), Srbiju nisam našla, videla sam samo hram Svetog Save, to mi je bilo dosta. I onda odem do pomenutog kluba, bilo je super dok je trajalo, muzika, ambijent i to, ali trajalo je kratko. A onda je kompjuter shvatio da to prevazilazi naše mogućnosti, i mogućnosti srpskog interneta, i kolabirao. Morala sam da čekam da se baterija isprazni pa da krenem u život broj jedan iz početka. Te bi to i od ludih dvadesetih, i od ludog drugog života bilo sve, barem za sada.
pozdrav,
Georgette

Jedanput sam napisala mail nekom političaru. Bio je to Nenad Bogdanović. Preko opcije 'pišite gradonačelniku' na sajtu Beograda napisala sam nešto u stilu: "Sredite bar malo te fasade, ovako je grozno". Nekako je delovao kao političar kome ima smisla išta pisati. I kao neko ko ima ideju šta bi trebalo uraditi sa Beogradom, i kako. Pre ili kasnije.

Velika je šteta...

"BEOGRAD GRAD BUDUĆNOSTI JUŽNE EVROPE
    
 Danas, 17.03.2006

Nakon pobede u prvoj fazi takmičenja „Evropski gradovi i regioni budućnosti“ u 2006/07

U izboru časopisa Fajnenšel tajmsa za „Evropske gradove i regione budućnosti“ u 2006/07 godini, Beograd je posle pobede u prvoj fazi takmičenja, kada je proglašen Gradom budućnosti centralnog dela jugoistočne Evrope, pobedio i u drugojm delu takmičenja i osvojio laskavu titulu Grada budućnosti južne Evrope. Nagradu je na ceremoniji u Kanu juče primio gradonačelnik Beograda, Nenad Bogdanović.
- Nagrada koju smo dobili priznanje je svim građanima Beograda i potvrda da smo u prethodnih pet godina postigli uspeh koji nije uobičajen za tako kratko vreme. Veliki uspeh predstavlja i to što smo se našli u društvu gradova kao što su Pariz, London, Brno i Baku. Od grada koji je bio na svim listama za izbegavanje, Beograd je postao mesto koje se preporučuje za investicije. Za nas je to izuzetno važno, jer samo nove investicije mogu dovesti do otvaranja novih radnih mesta i obezbediti bolji život u Beogradu. A to je bio i cilj svih naših napora u prethodnih pet godina. Želim da se uspeh koji je postigao Beograd prenese i na čitavu Srbiju - izjavio je Bogdanović.
Region južne Evrope, gde je Beograd Grad budućnosti osim Srbije obuhvata i Sloveniju, Hrvatsku, Bosnu i Hercegovinu, Makedoniju, Albaniju, Bugarsku, Rumuniju, Grčku, Tursku i mediteranska ostrva Kipar, Maltu, Siciliju, Korziku, Krit. Osim prestonice SCG u izboru za evropske gradove i regione budućnosti nagrade su dobili i London, Pariz, Brno, Baku kao Gradovi budućnosti severne, zapadne, centralne i istočne Evrope.
Agencija za strana ulaganja i promociju izvoza SIEPA je u saradnji Projektom za razvoj preduzetništva u Srbiji koji finansira USAID, kandidovala Beograd za ovu nagradu. Kako je saopštila ova agencija glavni konkurent Beogradu između dva kruga takmičenja bio je Turski grad Manisa.
Takmičenje za Gradove i regione budunosti organizuje specijalizovano izdanje Fajnenšel tajmsa za strana direktna ulaganja - FDI Magazine, a ova prestižna godišnja nagrada koja predstavlja preporuku investitorima za lokaciju u koju treba ulagati, dodeljuje se za sve kontinente. Kriterijumi koji su bili presudni za dobijanje ove nagrade su ekonomski potencijal, troškovi poslovanja, ljudski resursi, transport, informacione tehnologije i telekomunikacije, kvalitet života za strane ulagače, kao i najbolja promotivna strategija za privlaćenje stranih direktnih investicija. Na jučerašnjoj ceremoniji između pet pobednika regiona London je proglašen Gradom budućnosti Evrope. "